KİTAPLAR
YAZARLAR
ETKİNLİKLER
BLOG
Sonuç Bulunamadı...
Yeni Dünya: Sabahattin Ali'den hiç eskimeyen hikâyeler

Yeni Dünya: Sabahattin Ali'den hiç eskimeyen hikâyeler

Sabahattin Ali'nin Yeni Dünya'sındaki on üç hikâye, aradan geçen onca yıla rağmen bugüne şaşırtıcı ölçüde yakın duruyor. Asfalt Yol'daki bürokrasiden Ayran'daki küçük Hasan'ın geçim mücadelesine, Anadolu'nun sessiz hayatlarına uzanan kişisel bir okuma.

Deniz Kılıç

Sabahattin Ali’nin Yeni Dünya’sında en çok hissettiğim aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen bazı hikâyelerin hâlâ bugüne çok yakın olmasıydı. Kitapta birbirinden farklı 13 hikâye var; kimi yoksulluğu, kimi yalnızlığı, kimi aşkı ve çaresizliği anlatıyor. Hepsini aynı ölçüde sevdiğimi söyleyemem ama bazıları gerçekten içime dokundu.

Asfalt Yol ile başlayan kitapta, köy öğretmeninin yol yaptırabilmek için verdiği mücadele beni hem düşündürdü hem de biraz gülümsetti. Öğretmenin bütün çabalarının sonuçsuz kalıp, önemli birinin arabası yolda sarsılınca yolun bir anda yapılmaya başlanması oldukça tanıdık geldi. Hele yol için hastane tahsisatından bile kesinti yapılması… Bunu okurken bugünün Türkiye’sini düşünmeden edemedim. Yıllar geçiyor ama bazı meseleler nedense hiç eskimiyor.

Hanende Melek’te ise Melek kadar Hüseyin Avni'ye de takıldım. Evli ve çocuklu bir adamın kendi tutkularının peşinden giderken karısını ve çocuklarını bu kadar kolay geride bırakmasına açıkçası kızdım. Sabahattin Ali'nin karakterlerini anlatırken onları kusursuz göstermemesi hoşuma gitti; bazen sevmediğimiz, hatta kızdığımız insanların hikâyelerini de okumak gerekiyor.

Çaydanlık, Uyku, Selam, Bir Mesleğin Başlangıcı, Bir Konferans, İki Kadın ve Sulfata insanın hayat karşısındaki çaresizliğini, yoksulluğu, yalnızlığı ve toplumun insan üzerindeki etkisini gösteren öyküler. Bazılarını daha severek okudum, bazıları ise bende aynı izi bırakmadı. Özellikle Sulfata’da insan hayatının küçük görünen bir ihtiyacın bile ne kadar büyük bir meseleye dönüşebileceğini görmek düşündürücüydü.

Ama Ayran ve Isıtmak İçin benim için kitabın en özel iki hikâyesi oldu. Küçük Hasan'ın, çocuk yaşında kardeşlerinin geçimini düşünerek ayran satması ve eve eli boş dönmemek için verdiği mücadele gerçekten yüreğime dokundu. Isıtmak İçin ise yoksulluğu ve çaresizliği çok daha ağır bir yerden hissettirdi. Bir çocuğu ısıtabilmek için verilen mücadeleyi okurken insanın içi acıyor. Bu iki hikâyeyi uzun süre unutabileceğimi sanmıyorum.

Yeni Dünya öyküsünde insanların birbirlerine taktıkları isimlerin ve önyargıların, bir insanın gerçek hikâyesinin önüne nasıl geçebildiğini gördüm. Hasanboğuldu’da Emine ve Hasan'ın aşkı, gelenekler, gurur ve hayatın önlerine çıkardığı engellerle birleşince oldukça hüzünlü bir hikâyeye dönüşüyor.

Yeni Dünya her hikâyesini aynı oranda severek okuduğum bir kitap olmadı. Fakat bunu bir eksiklik olarak görmüyorum. Çünkü bazı hikâyeler insanı üzer, bazıları düşündürür, bazıları kızdırır; bazılarıysa kitabı kapattıktan sonra bile aklınızdan çıkmaz. Benim için Sabahattin Ali'nin asıl başarısı, yıllar önce yazdığı bu insanların bugün bile bize bu kadar tanıdık gelebilmesi…

O hikâyeler bizim, Anadolu’nun hikâyeleri. O yüzden çok tanıdık, çok bizden… Bazı hayatlar çok sessiz yaşanıyor ama insanın içinde bıraktığı iz hiç de sessiz olmuyor. Kitaptaki bazı öyküleri yıllarca unutamayacağımı düşünüyorum. Ben sevdim, sizin de seveceğinizi düşünüyorum.

Başa Dön